kitareel_keetareel

ตอนที่ 1 บทนำ จุดเริ่มต้นกันชนมันพัง

แสงแดดที่ร้อนแรงในสายของวันอาทิตย์ นั่นเป็นสิ่งที่หญิงสาวตัดสินใจอยู่บ้านดีกว่าไปตะลอนไปตามร้านหนังสืออย่างทีทำเป็นประจำแทบจะเรียกว่านั่นเป็นงานอดิเรกของเธอไปแล้ว..วันนี้เธอได้แต่นั่งแช่เท้าอยู่ในกะละมังเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามทอดอารมณ์ไปเรื่อย ๆ ..เพราะมันคือวันอาทิตย์..มันเป็นวันอาทิตย์ที่….เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นขัดจังหวะการนั่งทอดอารมณ์ซึ่งเกือบจะไหม้อยู่แล้ว..
“ค่ะ..นิดพูดค่ะ..”
“ยัยนิด..วันนี้แกนัดอะไรกับฉันไว้”เสียงปลายสายนั้นทำให้เธอผ่อนลมหายใจออกมา
“เพื่อนจ๋า..วันนี้วันอาทิตย์..ให้ฉันอยู่บ้านหน่อยเถอะ”
“ยัยบ้า..ออกมาเดี๋ยวนี้นะไม่งั้นแกตายแน่..”...เสียงขู่นั้นจบลงพร้อมกับการวางสายแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย..แล้วมันเรื่องอะไรของเธอที่ต้องทำตามที่เพื่อนบอก..มันเป็นเรื่องไม่น่าสนใจเลยซักนิด...นิลาวัลย์คิดแต่ถ้าช้า..มีหวังโดนภัทรธิดายำเละแน่..ยัยนั่นแม้จะอ่อนหวานแต่มันก็มือหนักใช่ย่อย คิดแล้วสยอง...หญิงสาวจึงได้แต่คว้าสิ่งจำเป็นเข้ากระเป๋าแล้วเดินไปที่รถขับไปยังร้านอาหารของ ภัทรธิดาเพื่อนเป็นเพื่อนตายของเธอมานมนานแต่ทว่าตอนนี้เธออยากฆ่าหล่อนมากกว่า..

 ภัทรธิดานั้นนัดกับแฟนหนุ่มไว้เพื่อที่จะแนะนำให้เธอรู้จัก  ก่อนที่จะตกร่องปล่องชิ้นกันอย่างเป็นจริงเป็นจัง..นิดหรือนิลาวัลย์เป็นคอลัมนิสต์ประจำนิตยสารฉบับหนึ่ง  เธอมักจะขลุกอยู่กับงานของตัวเองมากกว่าการออกไปไหนมาไหนกับเพื่อนเพราะต่างคนก็ต่างมีงานในหน้าที่ตัวเองที่สำคัญ.....

 นิดขับรถตามเส้นทางที่แม้จะคุ้นเคยแต่มันก็ทุกลักทุเลพอสมควรเพราะเจ้ารถเก๋งคนนี้มันถูกผลิตขึ้นในสมัยที่พ่อเธอยังเป็นหนุ่มอยู่ พอตกถึงรุ่นของเธอมันก็เลยทำให้อืดอาด  กระนั้นหญิงสาวก็ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนซักทีก็คงจะมีซักวันที่มันคงอยากจะหลับพักผ่อนไปบ้างเหมือนกัน.. และแล้วเรื่องที่คาดการณ์ไว้ก็เป็นเรื่องจริง...ไอ้เจ้ารถกระป๋องมันดับไปโดยไม่รู้ตัว..รถคันหลังเลยเสยก้นเจ้ากระป๋องคันดีอย่างช่วยไม่ได้..ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ..เพราะมันตูดบานเลย..
“ซวยอีกแล้วฉัน” นิดบ่นก่อนจะลงจากรถ  เจ้าของรถจิ๊บคันสวยรุ่นใหม่ล่าสุดนั้นเปิดประตูลงมาพร้อมกับก้มลงมองกันชนรถของตัวเอง..ไอ้คันนั้นน่ะมันไม่บุบสลายเท่าไหร่หรอก..แต่เจ้ากระป๋องของเธอมันตูดเยินเลยนะ..
“คุณขับรถยังไงของคุณน่ะ..รู้ไหมว่าคนขับรถตามหลังมา คิดจะเบรกกะทันหันยังไงก็ได้หรือไง”เขาเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของรถเต่าคู่กรณีด้วยความโมโห..แต่ก็ต้องชะงักค้างไว้เพียงแค่นั้นหญิงสาวเองก็เช่นกัน..
“นาย..”นิดจำหน้าคม ๆ เรียกได้ว่าหล่อคนนี้ดี..ผู้ชายที่ชอบกล่าวหาว่าเธอเป็นตัวซวยสำหรับเขา
“เธอ..”เขาทำหน้าเหมือนโลกนี้ช่างเลวร้ายยิ่งกว่าสงครามโลกเสียอีก..
“เจอเธอทำไมถึงได้ซวยอย่างนี้ก็ไม่รู้..” นิดทำหน้าเหนื่อยหน่ายเช่นกัน..ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นเต็มความสูงของตัวเองหญิงสาวสูงได้แค่ไหล่เขาเท่านั้นเองแต่กระนั้นหรือเธอจะยอมแพ้..
“ใครกันแน่ที่ซวยก็เพราะนายมาอยู่ในรัศมีรถของฉันถึงได้ดับโดยไม่รู้สาเหตุ” หญิงสาวหันมาโทษคู่กรณีทันที
“เอาละ..ฉันรีบ..เอาเบอร์มาฉันจะได้โทร.บอกค่าซ่อมได้..อย่างน้อย ๆ ก็คงเป็นหมื่นละ” คราวนี้หญิงสาวตาโต
“อะไรนะเป็นหมื่น..อย่ามามั่วนิ่มนะนายวุฒิ..ซ่อมอะไรจะแพงขนาดนั้นกัน” เขาเป็นฝ่ายหัวเราะขึ้นมาอีก
“ก็ใช่น่ะสิ..ถ้าเป็นรถเธอน่ะไม่ถึงหรอกแต่รถฉันเนี่ยมันคนละชั้นกันอยู่แล้ว..งั้นรอเดี๋ยวฉันโทร.เรียกช่างมาลากรถไปไว้ที่อู่ก่อน” พูดจบเขาก็โทรศัพท์ พูดคุยไม่กี่ประโยคก็วางสายหันมาทางเธอ..
“เอาเบอร์มา..หรือมีนามบัตรไหมละเอามาได้แล้วฉันรีบ”
“นี่..ฉันก็รีบนะ..ยังไงฉันก็ไม่ยอมหรอกเป็นไปไม่ได้ที่นายจะมาเรียกค่าเสียหายแพงแบบนั้น..ไม่รู้ละฉันจะเรียกตำรวจ..”หญิงสาวขู่เพราะคิดว่าเขาคงไม่อยากมีเรื่องแน่..คนอย่างนายวุฒิที่เธอรู้จักเขาไม่ใช่คนที่ชอบเรื่องมากเกลียดการดูแลคนอื่นเป็นที่สุดแล้วเรื่องอะไรจะยอมเสียเวลาเพราะตำรวจ
“ไม่ต้องเรียกหรอก..”คราวนี้นิดแอบอมยิ้มอย่างเป็นต่อ..
“ก็ดีเหมือนกันเพราะฉันก็ไม่อยากยุ่งยาก..”เธอพูดขึ้นก่อนเก็บโทรศัพท์เข้าไปไว้ในกระเป๋าถือใบโตของตัวเองแต่ไม่ทันชายหนุ่มเขาเข้ามาดึงมันไปต่อหน้าต่อตาเธอ
 “เพราะฉันนี่แหละตำรวจ..” เขากดหมายเลขบนมือถือขอหญิงสาวส่งไปยังมือถือของตัวเอง..นิดนั้นอยากจะฆ่าตัวตายนัก..พลาดจนได้
“นายเป็นตำรวจได้ยังไง..”นั่นเป็นคำตัดพ้อของหญิงสาว..เขายื่นมือถือให้กับเธอก่อนจะตอบคำถามนั้น
“ก็สอบเข้าสิยัยโง่..ใครจะโง่เหมือนเธอเล่า..แล้วฉันจะโทร.บอกค่าเสียหาย..” เชอะ..นายตามฉันไม่ทันหรอก..ฉันจะเปลี่ยนเบอร์..นิลาวัลย์คิดในใจ..ที่สำคัญมันมาว่าฉันโง่ได้ยังไง..ตอนเป็นนักศึกษาฉันจบเกียรตินิยมนะขอบอก..
“ถ้าเธอเปลี่ยนเบอร์ละก็..อย่าหวังว่าจะหนีสำเร็จเพราะป้ายทะเบียนรถเธอตามไม่ยากหรอก..ฉันบอกแล้วว่าฉันเป็นตำรวจ..แล้วนี่จะไปไหน..ขึ้นแท็กซี่ไปพร้อมกันก็ได้” เขาพูดพร้อมโบกมือเรียกแท็กซี่..
‘ไปให้โง่สิ..นายจะได้ให้ฉันจ่ายค่าแท็กซี่’นิดคิดในใจพร้อมกับส่ายหน้า
“เชิญเถอะ..ฉันไม่อยากเดินทางร่วมไปกับนาย..มันจะซวยซ้ำซ้อน..”ชายหนุ่มส่ายหน้าก่อนจะขึ้นรถแท็กซี่ที่ตัวเองเรียกไว้ไม่รอหญิงสาวอีก..
นิดถอนหายใจยาวก่อนจะสตาร์ทรถลองดูอีกครั้งแล้วมันก็ติด..มันติด...นายนั่นเป็นตัวซวยจริง ๆ ด้วย..เรื่องราวระหว่างเธอและเขานั้นเป็นเรื่องที่นักเรียนคอร์สภาษาที่ออสเตรเลียร่ำลือกันทั่ว..ไม่ใช่เรื่องรัก..แต่เป็นเรื่องคู่ปรับระดับมหากาฬ...วุฒิ  เป็นพี่ชายของเพื่อนร่วมห้องของเธอในการเรียนภาคฤดูร้อนที่ออสเตรเลีย ส่วนนิดนั้นได้ทุนไปเรียนคอร์สภาษาสั้น ๆ หกเดือนการเจอกันในงานวันเกิดของหนูวันน้องสาวของเขา..เธอเมามากจนอาเจียนรดตัวเขา..นั่นเป็นเรื่องน่าประทับใจเรื่องแรก..ซึ่งเธอก็รู้สึกผิดมากจนต้องไปขอโทษแต่ด้วยปากยี่ห้อกรรไกรอย่างเขามีหรือจะยอม..และหลังจากนั้นเขาก็ทำให้เธอไปสอบไม่ทันโดนอาจารย์เจมส์ด่าจนหูชา..และหลังจากนั้นอีกก่อนที่เธอจะกลับประเทศไทยเขาเองมาส่งพร้อมกับน้องสาว..เธอก็พอจะซึ้งใจอยู่หรอกถ้าเขาไม่บอกเธอว่า
“ฉันต้องดูให้แน่ใจว่าเธอไปแล้วจริง ๆ เพราะบอกตรง ๆฉันกลัวความซวยจากตัวเธอ”..หลังจากนั้นเธอก็เลิกคิดถึงผู้ชายคนนี้ในแง่ดีทันที..  หลังจากนั้นเขาและเธอก็ไม่ได้เจอกันอีกเกือบสี่ปีมันก็จะดีขึ้นถ้าหลังจากนั้นเธอไม่ได้เจอเขาอีกตลอดชีวิต..

นิดขับรถไปพลางคิดถึงครั้งแรกที่เจอกับนายวุฒิ..มันเป็นช่วงที่เธอเดินทางไปเรียนคอร์สภาษาสั้น ๆ ที่ออสเตรเลียโชคดีที่มีเพื่อนคนไทยอยู่เยอะเหมือนกัน  โดยเฉพาะหนูวันหรือวันทนา  เป็นเพื่อนที่น่ารักและกลายเป็นคู่แฝดของเธอภายในช่วงระยะเวลาสั้น  ๆ แล้วยังทำให้เธอหายคิดถึงบ้านอีกด้วย
“เออ..นิดวันนี้เราจะไปรับพี่ชายเขามาเที่ยวน่ะไปด้วยกันนะ หนูวันอยากจะแนะนำให้รู้จัก”  นิดพยักหน้ารับแต่สายตายังอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่เลยจนเพื่อนต้องสะกิดอีกรอบ
“แหม..นิดเลิกทำงานซักวันเถอะไปเป็นเพื่อนหนูวันหน่อยนะ..พี่ชายนิดน่ะเขานาน ๆ จะมาที..พี่วุฒิน่ะเขาเป็นหนุ่มหล่อที่สุดเลยนะ” นิดหันไปมองเพื่อนสาว เธอพยักหน้าอีกครั้ง..ก็ใครจะว่าพี่ชายตัวเองหน้าตาไม่ดีเล่า?..เพราะฉะนั้นไม่พูดอะไรเป็นดีที่สุด เมื่อไปถึงสนามบินนิดยืนรอเพื่อนสาวที่ออกซื้อน้ำมาให้
“อ้าว..นีด..มายืนทำอะไรอยู่นี่”เสียงโจนาธานเพื่อนชาวต่างชาติเอ่ยทัก นิดส่งยิ้มให้
“มาเป็นเพื่อนทีน่า..”เธอบอกชื่อของหนูวันไปเพราะที่นี่ทุกคนจะเรียกหนูวันว่าทีน่าเพราะการจะเรียกชื่อภาษาไทยก็คงยากสำหรับชาวต่างชาติเดี๋ยวชื่อจะผิดเพื้ยนไป..อย่างเรียกเธอก็กลับกลายเป็นชื่อ นีด..(need)ซะอย่างนั้น..
“อ้อ..โอเค..แล้วทีน่าละ”
“เธอไปซื้อน้ำน่ะ..”
“อ้อ..ใช่ผมมีน้ำติดมาดื่มรอทีน่าก่อนก็ได้นะ”โจนาธานส่งน้ำอัดลมกระป๋องให้เธอพร้อมกับเปิดให้พร้อมเสร็จสรรพ..นิดก็เลยได้แต่ยิ้มแหย ๆ ..ไอ้ครั้นจะปฏิเสธเขาก็บริการดีเหลือเกิน..แน่ละฝรั่งคนนี้มาชอบเธอ..แต่เธอไม่ค่อยนิยมนำเข้าสินค้าต่างประเทศเท่าไหร่นัก...แต่เมื่อรับกระป๋องน้ำอัดลมมาเธอก็โดนฝรั่งตัวโตด้านหลังกระแทกเอาจนเกือบล้มลงไปที่พื้นแต่โชคดีที่ตั้งศูนย์ได้ทันการณ์ ส่วนเจ้ากระป๋องน้ำอัดลมนั้นหลุดมือกระเด็นไปตกที่หน้าอกของหนุ่มหน้าใสผิวสีเหลืองผมดำร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง..เขาทำหน้านิ่ง...นิ่ง...นิ่งมากจนเธอใจหาย...
“คุณเป็นอะไรไหมครับ”โจนาธานถามสีหน้าเป็นห่วง..แต่คนที่ควรจะถามไม่ใช่เธอเสียหน่อยแต่เป็น..ผู้ชายคนนั้น
‘ตายแน่ไอ้นิด’ตอนนี้หน้าเธอเหลือสองนิ้วครึ่ง..
“แย่จริง ๆเลย..” ชายหนุ่มบ่นเป็นภาษาไทย..เย้ ๆ..เป็นเรื่องที่ดี..คนไทยพูดกันง่าย..
“คุณเป็นคนไทยเหรอค่ะ...นิดขอโทษนะคะไม่ได้ตั้งใจจริง ๆคะ”
“มีอะไรหรือเปล่านีด..”โจนาธานขยับตัวเข้ามาใกล้พร้อมกับถามอย่างเป็นห่วง
“อ้อ..เปล่าไม่มีอะไรหรอกโจนาธาน..โชคดีที่เขาเป็นคนไทยน่ะ”...วุฒิมองหน้าหญิงสาว..นี่เขายกโทษให้เธอเมื่อไหร่กัน...โมเมเก่งชะมัดยัยคนนี้...
“โอ้..สวัสดีครับ..ผมมีเพื่อนคนไทยเยอะมาก..ผมชอบคนไทย”ชายหนุ่มจับมือตอบ..ไม่บอกเขาก็รู้ว่านายคนนี้ชอบคนไทย..
“อ้าววว..พี่วุฒิ...มาถึงแล้วเหรอคะ”เสียงวันทนาดังขึ้นมาพร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งเข้ามา
“แหม..พี่ก็ยืนมองหาเราอยู่นี่แหละพอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยก็เลยยืนคุยกับคุณคนไทยไม่มีมารยาทคนนี้นะ”นิดมองหน้าชายหนุ่ม...ห๊ะ?ไม่มีมารยาทตรงไหน..เธอขอโทษแล้วนะยะหูตึงหรือไง...วันทนาหัวเราะเสียงใส...มองเห็นรอยน้ำอัดลมบนเสื้อของพี่ชายก็ตกใจ
“ตายจริงเกิดเรื่องอะไรคะพี่..”
“ก็ไม่เป็นไร..นำอัดลมหกใส่เสื้อพี่น่ะ” เขาบอก นันทนาก็เลยยิ้ม
“อ้อ..ใช่..นี่เพื่อนวันเองคะ..ชื่อนิด..นิดนี่พี่ชายเราไงพี่วุฒิ”นิดยกมือไหว้ชายหนุ่มเขารับไหว้ท่าทางเหมือนรับไปที..กิริยาแบบนั้นยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด..
“อ้าว..โจนาธานมาทำอะไรที่นี่”นันทนาหันไปทักเพื่อนฝรั่งตัวโตซึ่งยืนทำหน้างงเป็นปลาบู่อยู่ด้านหลังเพื่อนสาว
“ผมมารอญาติที่มาจากเนปาลน่ะ”หนูวันยิ้มให้ก่อนจะแนะนำพี่ชายให้เพื่อนรู้จัก..วุฒิก็เลยเข้าใจได้ว่าผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้เป็นแฟนกับฝรั่งหน้าแขกคนนั้น 

 หลังจากนั้นนิดก็เจอวุฒิบ่อย ๆ เพราะเขามารอรับน้องสาวที่มหาวิทยาลัยเป็นประจำเขามักจะมาป้วนเปี้ยนใกล้ ๆ เธอเพราะอะไรก็ไม่รู้แต่ทุกทีต้องมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเสียให้ได้ จนงานวันเกิดของเขา..ที่หนูวันพาเธอไปร่วมงานด้วยเธอดื่มพันซ์เยอะไปหน่อยทำให้เธออาเจียนรดตัวเขาที่เข้ามาพยุงด้วยความหวังดี..แล้วเธอก็โดนเขากล่าวหาว่าเป็นตัวซวยนับตั้งแต่วันนั้น..แม้ว่าจะมีเหตุการณ์ต่าง ๆตามมาที่พอจะเชื่อได้ว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ก็เถอะแต่เธอก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี...คนที่เป็นตัวซวยน่ะเขาต่างหาก..ไม่ใช่เธอเสียหน่อย..
หญิงสาวไปถึงที่นัดหมายอย่างทุลักทุเล  ภัทรธิดาโบกมือเรียกเธอไปที่โต๊ะ  เธอเดินเข้าไปหาแต่ทว่าเธอสะดุดกับชายหนุ่มที่อยู่โต๊ะข้าง ๆ กันนั้น..แน่ละโลกมันช่างกลมซะเหลือเกิน..นายวุฒิ..เธอทำเมินเฉยเดินไปหาเพื่อนสาว  ส่วนนายวุฒิมองเธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปคุยกับสาวสวยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ  ดูท่าทางแล้วเขาจะเป็นคู่รักกันมากกว่าเป็นอย่างอื่นเพราะท่าทางมือที่โอบกอดสาวสวยคนนั้นมันบ่งบอกชัด..
“นี่หล่อนทำอะไรอยู่น่ะ..รอตั้งนาน” ภัทรถาม
“อ้อ..พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ..โดนตาแก่โรคจิตคนหนึ่งชนท้ายมา..”
“แค๊กๆ..” เสียงกระแอมกระไอมาจากด้านหลังทำให้หญิงสาวอมยิ้ม
“นี่ขอแนะนำเลยนะ..พี่โอ่ง..แฟนเราเอง  ส่วนนั่งข้าง ๆ กันคนนั้นน่ารัก ๆ น่ะ พี่คมเพื่อนพี่โอ่งจ๊ะ” นิดยกมือไหว้คนทั้งคู่  นิดเริ่มจะเข้าใจอะไรลาง ๆ จากเพื่อนสาว..ยัยคนนี้ริอาจทำตัวเป็นแม่สื่อเรอะ..
“สวัสดีค่ะ..”
“สวัสดีครับ”คมรับไหว้ทั้งยิ้มให้..นิดมองค้าง ๆ ‘ให้ตายเถอะยัยภัทรทำไมเอาผู้ชายหน้าตาดีอย่างนี้มาแนะนำแล้วอย่างนี้ฉันจะปฏิเสธได้ลงคอเหรอ’
“ชื่อนิดใช่ไหมครับ..ดูสมชื่อนะฮะ..ตัวกะทัดรัดกำลังน่ารักเลย..” เขาชมว่าแกน่ารัก...นิดยิ้มหวาน
“ขอบคุณค่ะ..” แต่ถ้ามองอีกแง่..มันบอกว่าแกเตี้ย..นิดหยุดยิ้มกะทันหัน..
“ทำงานที่ไหนค่ะพี่โอ่งกับพี่คมเนี่ย”
“ผมทำงานที่ธนาคารครับ เป็นผู้จัดการสาขา” โอ่งเล่ารายละเอียดตัวเองพร้อมกับส่งสายตาหวาน ๆ ให้กับแฟนสาว..นิดพยักหน้ารับ..อ้อ..มิน่าละถึงได้รู้จักกับเพื่อนเธอ..เจ้าของร้านอาหารกับผู้จัดการธนาคาร...
“ส่วนผมทำงานอยู่ที่บริษัทหลักทรัพย์ครับ..แล้วน้องนิดล่ะครับทำอะไรอยู่ที่ไหนเอ่ย..”
“อ๋อ..นิดเขาทำงานเป็นคอลัมนิสต์น่ะคะพี่โอ่ง”
“โอ้โห..เก่งจังเลยครับ.. ไว้วันหลังจะขอคำแนะนำจากนิดบ้างนะครับ” เสียงกระแอมกระไอเหมือนกระดูกติดคอนั้นทำเอาหญิงสาวหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลังทันที
“กระดูกติดคอหรือไง..”นิดพูดเบา ๆ พอที่จะได้ยินแค่เธอกับเขา การพูดคุยกันวันนั้นผ่านไปด้วยดีเพราะนายจอมป่วนออกไปก่อนเนื่องจากสาวเจ้าที่พามาด้วยนั้นออดอ้อนจะกลับ  ชายหนุ่มจึงขัดใจไม่ได้..อย่างนี้แหละนะมีแฟนสวย  ผู้หญิงคนนั้นสวยจริง ๆ เธอยอมรับเพราะสะดุดตาตั้งแต่เข้าประตูมาด้วยซ้ำ  ผู้ชายโต๊ะข้าง  ๆ ก็แอบมองอยู่เหมือนกัน..ถ้าตัดความเกลียดที่เธอมีต่อนายวุฒิเขาก็สมกันดี  ชายหนุ่มรูปหล่อท่าทางดีแถมมีเครื่องแบบเหมาะกับสาวสวยอย่างผู้หญิงคนนั้น..